Naturalny dystans
Rodzice czasami zastanawiają się, czemu ich dziecko traktuje z dystansem innych dorosłych. Maluch może potrzebować najpierw spokojnej obserwacji obcej osoby i uważnego przyglądania się jej reakcjom. Jest to całkowicie naturalny mechanizm obronny, który ma za zadanie chronić małego człowieka przed nieznanym.
Początkowy dystans daje mu przestrzeń do sprawdzenia, jak rodzic reaguje na nowego dorosłego i jak interpretuje tę sytuację. Dla dziecka kluczowe znaczenie mają emocje i postawa rodzica, które podpowiadają mu, czy otoczenie jest bezpieczne czy zagrażające.
Rodzic jako bezpieczna baza
W nieznanych sytuacjach, takich jak pierwsze dni w żłobku, maluch traktuje rodzica jako punkt odniesienia do całej otaczającej rzeczywistości. Obserwowanie gestów, mowy ciała czy przysłuchiwanie się tonowi głosu zachodzi przez cały czas i kształtuje dziecięcy odbiór nowej sytuacji.
Z tego powodu tak ważny jest życzliwy i spokojny kontakt rodzica z opiekunem w żłobku, ponieważ może on bezpośrednio wpływać na:
- obniżenie poziomu lęku u dziecka,
- budowanie poczucia, że przestrzeń wokół jest bezpieczna,
- łagodniejszy przebieg procesu adaptacji.
Dlaczego brak zaufania do nowych osób może być normą?
Nieufność wobec nowych dorosłych jest zupełnie naturalną reakcją rozwojową. Pełni funkcję mechanizmu obronnego, który ma na celu chronić dziecko przed:
- oddaleniem od bezpiecznego opiekuna,
- poczuciem bezbronności powstałym na skutek samotności,
- przestymulowaniem i brakiem możliwości regulacji własnych emocji.
Brak zaufania do nieznanych osób jest także świadectwem mocnej i trwałej więzi z rodzicami, która budowała się od pierwszych chwil życia dziecka.
Cierpliwość zamiast presji
Budowanie relacji malucha z dopiero co poznanym dorosłym musi odbywać się stopniowo. Najważniejsze w tym przypadku jest poczucie bezpieczeństwa, które maluch zyskuje wraz z upływem czasu oraz dzięki życzliwemu podejściu opiekuna.
Dziecko na początku może wymagać wsparcia i wprowadzenia w tę relację przez rodzica, którego reakcja będzie w dużej mierze kształtowała perspektywę małego człowieka.
Jak wspierać budowanie więzi?
Najlepszą postawą w takiej sytuacji jest nienarzucająca się obecność, która może obejmować:
- obserwację gotowości dziecka do nawiązania kontaktu,
- uważność na sygnały wysyłane przez malucha,
- delikatność i szacunek w interakcjach.
Zwiększa się wtedy poczucie bezpieczeństwa oraz komfort emocjonalny dziecka, co bezpośrednio przekłada się na zbudowanie zaufania do nowej osoby w jego otoczeniu.
Przedmiot, który jest kotwicą bezpieczeństwa
W procesie przyzwyczajania się dziecka do nowych osób w żłobku kluczową rolę odgrywa dobrze znany mu przedmiot przyniesiony z domu. Może to być ulubiony pluszowy miś, kocyk czy inna zabawka, która kojarzy się z bezpieczeństwem.
Przedmioty te stają się dla malucha łącznikiem pomiędzy dwoma środowiskami: domem a żłobkiem.
Współpraca pomiędzy rodzicem a opiekunem
Budowanie więzi dziecka z nowym opiekunem wymaga ścisłego porozumienia między dorosłymi. Wymiana podstawowych informacji na temat malucha, takich jak jego:
- upodobania,
- nawyki,
- trudności,
- sprawdzone sposoby pocieszania,
ułatwia i przyspiesza przejście przez proces adaptacji do nowego miejsca.
Pierwszy gest zaufania
Tworzenie relacji to proces wieloetapowy i wymagający czasu. Moment, w którym maluch z własnej woli przynosi opiekunce swoją ulubioną zabawkę, może stanowić przełom w adaptacji.
Świadczy to o rodzącym się zaufaniu oraz poczuciu bezpieczeństwa, które zastąpiły dotychczasowy lęk oraz niepewność. Taki gest wymaga jednak cierpliwości i wyrozumiałości ze strony otoczenia.
Link do pobrania darmowego e-booka TUTAJ
