W pierwszych trzech latach życia sen dziecka nie jest liniowy.
Są momenty, kiedy nagle:
- dziecko częściej się budzi
- trudniej zasypia
- skraca drzemki
- potrzebuje więcej bliskości
Bardzo często dzieje się to wtedy, gdy intensywnie ćwiczy nowe umiejętności:
- Siadanie
- Raczkowanie
- Chodzenie
- Nowe słowa
Mózg pracuje nawet w nocy.
Z perspektywy neurobiologii, fizyczna bliskość z dzieckiem podczas jego snu stanowi istotny czynnik stymulujący procesy rozwojowe układu nerwowego. Badnia pokazują, że kojący dotyk wzmacnia połączenia między korą przedczołową a ciałem migdałowatym – czyli obszarami odpowiedzialnymi za regulacje emocji.
W tak zwanych skokach rozwojowych mózg dziecka pracuje bardzo intensywnie. W pierwszych latach życia zachodzi dynamiczny rozwój połączeń nerwowych – Synaptogeneza. Nowe umiejętności wymagają ogromnej ilości powtórzeń i integracji sensorycznej.
Podczas snu mózg nie „wyłącza się”, wręcz przeciwnie, przetwarza informacje, konsoliduje pamięć i utrwala świeżo zdobyte kompetencje. Zwiększona aktywność układu nerwowego może czasowo wpływać na jakość i długość snu. Sen bywa wtedy płytszy, bardziej fragmentaryczny, a dziecko może częściej poszukiwać regulacji w bliskości dorosłego.
Warto pamiętać, że w pierwszych trzech latach dojrzewają także mechanizmy samoregulacji. Dziecko dopiero uczy się przechodzenia między stanem czuwania a snem, regulowania napięcia i radzenia sobie z nadmiarem bodźców.
Jeśli jednak trudności ze snem utrzymują się długo, są bardzo nasilone lub towarzyszą im inne niepokojące objawy (np. wyraźne cofanie się umiejętności, znaczne trudności regulacyjne), warto skonsultować się ze specjalistą.
Jeśli chcesz pobrać materiały do druku kliknij tutaj
